!ஒரு காலத்தில், ஒரு மன்னன் தனது அமைச்சர்களின் அறிவாற்றலைச் விரும்பினான். ஒருநாள் அரண்மனை சபையில் ஒரு முட்டையைக் காட்டி, “இந்த முட்டையை யாராவது தரையில் நிமிர்ந்து நிற்க வைத்தால், அவர்களுக்குப் பொற்காசுகள் பரிசாக வழங்கப்படும்,” என்று அறிவித்தான்.அமைச்சர்கள் அனைவரும் முன்வந்தார்கள்.• முதல் அமைச்சர் முட்டையை மெதுவாக வைத்தார்; அது உருண்டு விழுந்தது.• இரண்டாம் அமைச்சர் அதைச் சுவரில் சாய்த்து வைக்க முயன்றார். மன்னன், “சுவர் உதவி இல்லாமல் தானாக நிற்க வேண்டும்,” என்று தடுத்தார்.• மூன்றாம் அமைச்சர் பலமுறை முயற்சி செய்து தோற்றுப் போய், “மன்னா, இது இயற்பியல் விதிப்படி சாத்தியமே இல்லை,” என்று கைவிரித்தார்.அப்போது ஒரு இளைஞன் புன்னகையுடன் முன்வந்தான். அவன் முட்டையைக் கையில் எடுத்துச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தான். அடுத்த நொடி, அவன் செய்த செயல் அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது!முட்டையின் அடிப்பகுதியைத் தரையில் ஒரு தட்டு தட்டினான். முட்டையின் ஓடு அடியில் மட்டும் சிறிது நசுங்கி, தட்டையானது. இப்போது அந்த முட்டை ஆட்டம் இல்லாமல் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றது!அமைச்சர்கள் உடனே முணுமுணுத்தனர், “இதை நாங்களும் செய்திருக்கலாம்! முட்டையை லேசாக உடைத்தால் யார் வேண்டுமானாலும் நிற்க வைக்கலாமே?”அதற்கு அந்த இளைஞன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்:”உண்மைதான் அமைச்சர்களே… இதை யார் வேண்டுமானாலும் செய்திருக்கலாம். ஆனால், ‘இப்படிச் செய்யலாம்’ என்ற எண்ணம் யாருக்கும் வரவில்லை. அதுதான் வித்தியாசம்!”மன்னன் மகிழ்ந்து அவனுக்குப் பரிசுகளை வழங்கினான்.இந்தக் கதையின் நீதி:• மாற்றுச் சிந்தனை: ஒரு சிக்கலை எதிர்கொள்ளும் போது, நாம் வகுத்து வைத்திருக்கும் பழைய விதிகளுக்குள்ளேயே தீர்வு தேடக் கூடாது.• தடையை உடைத்தல்: அமைச்சர்கள் “முட்டையை உடைக்கக் கூடாது” என்று தங்களுக்குத் தாங்களே ஒரு தடையை விதித்துக் கொண்டனர். இளைஞன் அந்தத் தடையைத் தகர்த்து இலக்கை அடைந்தான்.• செயல் வேகம்: “இது எனக்குத் தெரியும்” என்று சொல்வதை விட, அதை முதலில் “செய்து காட்டுவதே” புத்திசாலித்தனம்.